RENKLERİN DİLİ

2008-03-30T02:45:00.000-07:00

2008-03-30T02:43:00.000-07:00

2008-03-30T02:42:00.000-07:00

2008-03-30T02:41:00.000-07:00

2008-03-30T02:39:00.000-07:00

2008-03-30T02:38:00.000-07:00

2008-03-30T02:37:00.000-07:00

zamansız gitmeler...

2007-12-14T10:29:00.000-08:00

2007-11-12T22:10:00.000-08:00

SANATÇININ DÜNYASI

Sanat; insanın iç dünyasını, özgürce ve özgünce açığa vurmasıdır.Duygularını; renklere, şekillere, kağıda, müziğe, taşa, toprağa... vb. sayılamayacak çok şeye, sayılamayacak kadar çok çeşitlilikle sunması, paylaşmasıdır.

Bazen, kendi bile anlayamadığı, farkında olmadığı bilinçaltı dünyasından gelen ilhamları yansıtır sanatçı. Bazen, bir taş, bir yağmur damlası, bir histen alır ilhamını...

Bazen, yüreğini yakan, ağlatan, canını acıtandır eserinin anlamı.

Sanatçı ve kullandığı malzeme; birbirine mecbur iki aşık gibidir. Güçlü bir aşktır aralarındaki...Olmazsa olmaz bir beraberlikten, her buluşmada farklı bir meyveyi oluşturmaktır.

Ve paylaşmaktır meyveyi; değerini bilen, anlayan yüreklerle. Aşkını, yaşanan tatlı sürecin sonunda, ortaya çıkan eseri sunmanın zevkini bilendir sanatçı.

Salt beğenilme değildir amacı; paylaşmış olmanın verdiği hafiflik, üretim aşamasındaki hazdır, Onu bu aleme çeken.

BELKİ; KENDİ BİLE BİLMEDİĞİ BİR DUYGUYU, eserinde fark edip, tanımlayabilmesidir. Kendini tanıması, anlamasıdır sanat.

Funda ATABEK

Yazgı

2007-10-25T11:08:00.000-07:00

2007-10-25T03:05:00.000-07:00

Meyveler

2007-10-25T03:00:00.000-07:00

MANOLYALAR

gelincik

Şeker Ahmet Paşa dan

Ağaçlar

Gölde...

Orman

Nereye Bakıyorlar

2007-10-24T21:57:00.000-07:00

2007-10-24T21:52:00.000-07:00

SIRLAR

YAŞAMIN AMACI; AMACI OLAN BİR YAŞAMDIR.

sessiz çığlık

Kum Saati

Enerji Alanı

zaman geçişleri

güller II

yalancı beyaz

Kendimizi kaptırdığımız; yalancı dünyamızda,
Kara bir deliğe sürüklenir gibi,
Bir oraya, bir buraya sürüklenirken.
Kendini zeki sanan bir avuç soytarı,
Hayatımızı, avuçları arasında büzerken,
Dost sandıklarımız, bugün yanında,
Yarın hayalken.
Mutluluğa bir adım kaldı
Ha gayret derken.
Son gücünü de, ona ulaşmak için harcarken.
Bir bakmışsın başa dönmüşsün.
Sorunlar bir buzdağı,
Görüneni aştıkça, daha büyüğüne çarpıyorsun.
Kan, revan içide darmadağın.
Öğreniyorsun yavaş yavaş,
O dev buz kütlesinden haz almayı...
İşte; mutluluk sanılan şey.
Sen ki; yalancı beyazdan mutlu ol.
Ben son buz kütlesine dek savaşmaya devam edeceğim.
Tuba Sapan

Güller

ezgiler

serap

damlalar

zaman biterken...

yakamoz

sona doğru I

sona doğru II

2007-10-24T21:48:00.000-07:00

Düşlerde yolculuk

Hayal kırıklıkları,
Her yana savrulmuş,
Binlerce anı.
Toplama, bırak desem;
Bilirim, feda edemezsin.
Bir parça dahi eksik olsa,
Bir yanın eksik.
Umutsuzluğa umutla bakan,
Ellerin parçalansa da,
Anıları toplamaya çalışan .
Sen!
Saklamaya çalışma!
Çıkar maskeni.
Gördüklerine ,
Sen bile şaşıracaksın.

Tuba Sapan

Zihnine hakim olan, yaşamına hakim olur.

özgürlüğe kaçış

Hep nefs çıkar karşıma,
Ölüp, ölüp dirilsem.
İnsandan kaçmak kolay,
Kendimden kaçabilsem.
N. Fazıl Kısakürek

Sınırlar

Sonsuzluk Yolculuğu

Halatlı resimlerimde; Ressam Ahmet Yeşil' in eserlerinden etkilendiğimi, hatta resimlerini büyük bir hayranlıkla izlediğimi itiraf etmeliyim.

Bilinçaltı

Titanik

enerji dönüşümü

Hatalar; yaşamın bir parçasıdır ve gelişme için gereklidir.
MUTLULUK; doğru kararlarla,
DOĞRU KARARlar; deneyimle,
DENEYİM; yanlış kararlarla gelir.
Ancak aynı yanlışları yinelemenin, kabul edilir bir yanı yoktur, kendinden haberdar olmamaktır
Ferrarisini Satan Bilgeden

Kuşlar

Başkalarının kurallarına uymak; insanın kendini yönetmesinden çok, hem de çok daha kolaydır.

F.Nietzche

evrene uyum

Hayatı öyle yaşayın ki; aynı hayatı sonsuza dek yaşamak isteyin.

F. Nietzche

umuda sarılış

Işığa Özlem

Aşkın aldı benden beni, bana seni gerek seni
Ben yanarım dün-ü günü, bana seni gerek seni

Ne varlığı sevinirim, ne yokluğa yerinirim
Aşkın ile avunurum, bana seni gerek seni

Cennet Cennet dedikleri,bir köşk ile birkaç huri
İsteyene ver onları, bana seni gerek seni

Yunusdürür benim adım, gün geçtikçe artar odum
İki cihanda maksudum, bana seni gerek seni.
YUNUS EMRE

arınma

Arınma: Katarsis

2007-10-24T21:42:00.000-07:00

BİÇİLEN ROLLER( kötü taklitler)

DEDİKODU

dedikodu yapmak , şeytanla dama oynamak gibidir; bazen kazanırsınız, fakat çoğu kez kendi oyununuzda tuzağa düşersiniz.

ATEŞ TOPU

Geçmişten Günümüze Gönüllerde Sema

Enkaz

semazen

DOSTLAR

2007-10-24T21:39:00.000-07:00

2007-10-24T03:30:00.000-07:00

SAKARYA'DA RESİM

HaberlerAdapazarı Büyükşehir Belediyesi Serdivan Gençlik Merkezi hafta sonları kursiyerlerinin hazırladığı serbest konulu resim sergisi Adapazarı Kültür Merkezi (AKM) önünde törenle açıldı. Açılışını Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Duran’ın gerçekleştirdiği sergiye vatandaşlar yoğun ilgi gösterdi. Serdivan Gençlik Merkezi hafta sonu kursiyerlerinin hazırladığı birbirinden güzel 50 yağlı boya tablosunun yer aldığı sergi büyük ilgi gördü

Başkan Aziz Duran konuşmasında gençlik merkezlerinden çok güzel eserlerin ortaya çıktığını belirterek; “Birbirinden güzel çalışmalarınızdan dolayı sizleri tebrik ediyorum. Gençlik merkezlerimiz sizler gibi yetenekler sayesinde ilgi görmektedir. İnsanlarımız merkezlerimizde değerli eserler yapmanın yanı sıra yeteneklerini geliştirerek ayaklarının üzerinde durmayı da öğreniyorlar. Başarılarınızın devamını diliyorum” diye konuştu. Başkan Duran konuşmasının ardından 50 eserden oluşan sergiyi gezerek bilgi aldı. Kursiyerlerden Şenol Kartal Başkan Duran’a Funda Atabek imzalı bir tablo ve çiçek hediye etti.

2007-10-24T03:29:00.000-07:00

Fovizm

1905 yılında açtıkları sergide bu adı alan Fransız ressamların oluşturduğu akımdır. Kullandıkları doğal olmayan renkleri , kaba sayılabilecek tekniklerinden ötürü önceleri tepkiyle karşılaşmışlar, daha sonra sanat tarihçileri tarafından çağdaş akımların öncüleri olarak nitelendirilmişlerdir. Geniş ve tek seferde oluşmuş renk lekeleri ve deformasyona uğrayan nesneler Fovist resmin ayırdedici özelliklerindendir. Öncüsü H. Matisse olan grubun diğer üyeleri M. Vilaminck, A. Derain, R. Dufy, G. Rouault ve Marquet'tir.

Realizm

Realizm Var olan nesne ya da canlı varlıkların, tanınabilecek ve gerçek dünyadaki ilişkiler düzenine uygun bir biçimde betimlenmesi anlayışı. Gerçekçilik Avrupa sanatına Rönesansla birlikte girmiş, 20.yy başında Modern Sanatın doğuşuna dek egemenliğini sürdürmüştür.

Soyut Sanat

Resim ve heykel sanatlarında, yapıtın içerdiği betilerin doğada rastlanan gerçek varlıklara benzememesi anlayışı. Modern Sanat genel olarak soyut anlayışa yöneliktir. 20. yy da Cezanne'dan başlayarak anlatım biçiminin betimlemelerden giderek soyuta yöneldiği örnekler görülmektedir.1960'lara dek sanatın en arı ve üstün aşaması olarak yorumlanan soyut sanatın en önemli temsilcileri Kandinsky, Mondrian ve Maleviç'tir.

Natürmort

Gerçek anlamıyla Rönesans döneminin Hollanda'sında ortaya çıkan natürmot, 17.yy'dan sonra Avrupa resim sanatının en yaygın türü haline gelmiştir. Konu olarak çiçek, meyva gibi hareketsiz doğa ögeleriyle, canlı varlıklar dışında kalan yapay nesneleri ele alır.

Röprodüksiyon Nedir?

Tek olarak yapılmış yapıtın, özgün tekniği dışında bir teknikle çoğaltılması işlemidir. Farklı bir teknikle yapıldığı için kopya niteliğinde değildir.

2007-10-24T03:26:00.000-07:00

AKIMLAR

Fovizm

Realizm

Soyut Sanat

Resim ve heykel sanatlarında, yapıtın içerdiği betilerin doğada rastlanan gerçek varlıklara benzememesi anlayışı. Modern Sanat genel olarak soyut anlayışa yöneliktir. 20. yy da Cezanne’dan başlayarak anlatım biçiminin betimlemelerden giderek soyuta yöneldiği örnekler görülmektedir.1960′lara dek sanatın en arı ve üstün aşaması olarak yorumlanan soyut sanatın en önemli temsilcileri Kandinsky, Mondrian ve Maleviç’tir.

Natürmort

Gerçek anlamıyla Rönesans döneminin Hollanda’sında ortaya çıkan natürmot, 17.yy’dan sonra Avrupa resim sanatının en yaygın türü haline gelmiştir. Konu olarak çiçek, meyva gibi hareketsiz doğa ögeleriyle, canlı varlıklar dışında kalan yapay nesneleri ele alır.

Röprodüksiyon Nedir?

Tek olarak yapılmış yapıtın, özgün tekniği dışında bir teknikle çoğaltılması işlemidir. Farklı bir teknikle yapıldığı için kopya niteliğinde değildir.

Sürrealizm (Gerçeküstücülük)

Avrupa’da birinci ve ikinci dünya savaşları arasında gelişmiştir. Temelini, akılcılığı yadsıyan ve karşı-sanat için çalışan ilk dadaistlerin eserlerinden alır. 1924’te “Manifeste du Surrealisme”i (Gerçeküstülük Bildirgesi) hazırlayan şair Andre Breton’a göre gerçeküstücülük, bilinç ile bilinç dışını birleştiren bir yoldur. Ve bu bütünleşme içinde hayali dünya ile gerçek yaşam “mutlak gerçek” yada “gerçeküstü” anlamda iç içe geçiyordu. Sigmund Freud’un kuramlarından etkilenen Breton için, bilinçdışılık düş gücünün temel kaynağı, deha ise bu bilinçdışı dünyasına girebilme yeteneği idi. Breton’un yanısıra Louis Aragon, Benjamen Peret, otomatik yazı yöntemleri üzerinde deneyler yaptılar. Kendi söylemleriyle, “gerçeküstü dünyanın düşsel imgelerini geliştirmeye” başladılar. Bu şairlerin dizelerindeki sözcükler, mantıksal bir sıra izlemek yerine bilinçdışı psikolojik süreçlerle bir araya geldiği için insanı irkiltiyordu. Gerçeküstücülük, yöntemli bir araştırma ile deneyi ön planda tutuyor, insanın kendi kendisini irdeleyip çözümlemesinde sanatın yol gösterici bir araç olduğunu vurguluyordu. 1925’ten sonra gerçeküstücüler dağılmaya, başka akımlara yönelmeye başladı. Ama resimden, sinemaya, tiyatroya kadar bir çok sanat dalını derinden etkiledi. Andre Breton’un yanısıra P. J. Jouve, Pierre Reverdy, Robert Desnos, Louis Aragon, Paul Eluard, Antonin Arnaud, Raymond Queneau, Philippe Soupault, Arthur Cravan, Rene Char gerçeküstücülük akımının önemli isimleridir.

Pop art

1950′lerde, özellikle ABD ve İngiltere’de soyut dışavurumculuğa tepki gösteren genç sanatçıların 1960′larda bir akım haline getirdikleri sanat türüdür. İngiltere ve ABD’de değişik koşullarda ve birbirinden bağımsız olarak ortaya çıkmıştır. Marcel Duchamp’ın 20. yüzyıl başında hazıryapım nesneleri bağlamları nedeniyle sanat eseri olarak sunmuş olması, pop sanatçılarının popüler kültür imgelerini benzer bir motivasyonla sunmalarında etkili olmuştur.

Romantizm

Edebi bir terim olarak Romantizm, XVIII. yüzyıl sonunda başlayan, duygu, coşku ve sembole aşırı yer veren sanat akımını ifade eder. Edebi akım olarak romantizm, 18. yüzyılın sonunda başlar ve 19. yüzyılın ortalarına kadar devam eder. Kendisinden önceki klasizme bir tepki olarak doğmuştur. Önce ön-romantizm dönemi denilen gelişmeler yaşanmıştır. Bu gelişmelerin en önemlisi, halkın beğenisinin klasizmin görkemli, katı, soylu, idealize edilmiş ve yüce anlatım biçiminden, daha yalın ve içten ve doğal anlatım biçimlerine kaymış olmasıdır. Klasik Edebiyat akımına tepki olarak 18. yüzyılın sonlarında doğan ve Victor Hugo’yla birlikte büyük ün kazanan Romantizm, insanın yaratma özgürlüğü önündeki her şeye karşı durur. “En iyi kural, kuralsızlıktır” diyen romantikler, insanın duygularını, düş gücünü hayata geçirmesini ve insanı düzeltmenin toplumu düseltmekle olabileceğini savunurlar. Romantizm, doğduğu çağın akılcılığı ve maddeciliğine tepki olarak bireye, öznelliğe, akıl dışılığa, düş gücüne, kişiselliğe, kendiliğindenciliğe ve aşkınlığa, yani sınırları zorlayıp geçmeye önem verir. Tarihsel olarak bu dönemde gelişen orta soylu sınıfın, yani burjuvazinin duygu, düşünce ve yaşam tarzını ön plana çıkarır. Romantizm akımı değişik ülkelerde değişik biçimlerde ortaya çıkmış ve gelişmiştir. İngiliz edebiyatında daha çok şiirde kendini gösterir. İngiliz şiirinde kalın bir çizgide kendini gösteren romantizmin bu çizgideki ilk ismi William Wordsworth’tur. Tabiata karşı kutsal saygı düşüncesini benimser ve şiirlerinde doğayı yapmacıksız bir şekilde anlatır. Ayrıca Samuel Taylor Coleridge, Percy Bysshe Shelley ve John Keats da bu çizgide yer alır. Çizginin en kalın yerinde ise Lord Byron bulunur. Alman edebiyatında 18. yüzyılın ikinci yarısında “coşkuculuk” hareketiyle birlikte gelişir. Bu hareketin öncüleri Klopstock ve Herder romantizmin müjdesini verir. Ancak, Alman edebiyatında romantizme giden kapıyı dünya edebiyatının en büyük isimlerinden biri olan Johann Wolfgang Goethe açmıştır.”Genç Werther’in Acıları” romanında Goethe döneminin acılarını duygusal bir dille anlatmıştır. “Wilhelm Miester” ve “Wilhelm Miester’in Seyahat Yılları” adlı eserlerinde toplumun yeniden düzenlenmesi sorununa dokunur. Ama onun en büyük eseri “Faust”tur. Goethe’nin açtığı yoldan ilerleyen Friedrich von Schiller ise yapıtlarında özgürlük, isyan, doğa, ihtilal gibi romantiklerin yaslandığı temel kavramları yadsımadan, tarih olgusunu zenginleştirmiştir. “Haydutlar”, “Hile ve Sevgi”, “Mary Stuart” ve “Wilhelm Tell” gibi yapıtlarında despot yönetime başkaldırma temalarını işleyen Schiller’in bu tarihi yönelimi, daha sonraki Alman romantiklerini de geliştirmiştir. Romantizmin Alman şiirindeki öncüsü ise Heinrich Heine’dir.

Sürrealizm (Gerçeküstücülük)

Klasizm

Edebiyatta eski Yunan ve Roma sanatını temel alan tarihselci yaklaşım ve estetik tutumdur. Yeniden doğuş diye adlandırılan Rönesans döneminde gelişmiştir. Bu akımın izleri bir önceki dönemde Rebelais ve Montaigne’de, hatta Aristoteles’tedir. Klasizmin temel öğeleri kendi içinde soyluluk, akılcılık, uyum, açıklık, sınırlılık, evrensellik, idealizm, denge, ölçülülük, güzellik, görkemliliktir. Yani bir eserin klasik sayılabilmesi için bu özellikleri barındırması gerekmektedir. Kısaca klasik bir eser, bir üslubun en yetkin ve en uyumlu ifadesini bulduğu eserdir. Klasizm temellerini Rönesans aristokrasisinden alır. Klasizm bir bakıma aristokrasinin akımıdır.

Dadaizm

Dada, Dadaizm veya Dadacılık 1. Dünya Savaşı yıllarında başlamış kültürel ve sanatsal bir akımdır. Dada Dünya Savaşının barbarlığına, sanat alanındaki ve gündelik hayattaki entelektüel katılığa bir protesto olmuştur. Mantıksızlık ve varolan sanatsal düzenlerin reddedilmesi Dada’nın ana karakteridir. Jean Arp, Richard Hülsenbeck, Tristan Tzara, Marcel Janco ve Emmy Hennings’in aralarında bulunduğu bir grup genç sanatçı ve savaş karşıtı 1916 yılında Zürih’te Hugo Ball’in açtığı cafe’de toplandı. Bildirisi de burada açıklandı. Dada isminin nereden geldiği konusunda kesin bilgi olmamakla beraber Fransızca’da oyuncak tahta at anlamına gelen “Dada” bu kişilerin yarattığı edebi akımın ismi olarak seçildiği yönünde bir görüş vardır. Bu akım, dünyanın, insanların yıkılışından umutsuzluğa düşmüş, hiçbir şeyin sağlam ve sürekli olduğuna inanmayan bir felsefi yapıdan etkilenir. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından gelen boğuntu ve dengesizliğin akımıdır. Dada’cı yazarlar, kamuoyunu şaşkınlığa düşürmek ve sarsmak istiyorlardı. Yapıtlarında alışılmış estetikçiliğe karşı çıkıyor, burjuva değerlerinin tiksinçliğini vurguluyorlardı. Toplumda yerleşmiş anlam ve düzen kavramlarına karşı çıkarak dil ve biçimde yeni deneylere giriştiler. Çıkardıkları çok sayıda derginin içinde en önemlisi 1919-1924 arasında yayınlanan ve Andre Breton, Louis Aragon, Philippe Soupauld, Paul Eluard ile Georges Ribemont-Dessaignes’in yazılarının yer aldığı Litterature’dü. Dadacılık 1922 sonrasında etkinliğini yitirmeye başladı. Dadacılar gerçeküstücülüğe (sürrealizm) yöneldi.

Fütürizm

1910 yılından itibaren İtalyan ressamları, Carlo Carrà, Boccioni, Luigi Russolo ve sonra da Giacomo Balla, Gino Severini, Milano’da Marinetti ile buluşarak, XVIII. yüzyıldan o güne kadara durgunluk içinde bulunan İtalyan sanatının durumunu inceledikten sonra onu daha dinamik bir akım yoluyla canlandırmak ve bu suretle batı dünyası içinde kaybetmiş olduğu sanat ve fikir itibarını çağdaş espriye ulaştırmak suretiyle yeniden kazandırmak yolundaki düşüncelerini “Fütürist ressamlar” bildirisiyle genç sanatçılara duyurmayı kararlaştırmışlardır (1910) Fütürist Akım, İtalya’da gürültülü gösterişlere yol açarken fütürist bir sergi de Bernheim - Juenes galerisinde (Paris) açılmıştır(1912). Fütüristler çok statik buldukları kübizme karşı kendi adı altında ebedileşen dinamik duyguyu yeniden araştırmışlardır. Fransız şair ve tenkitçisi Apollinaire, kısa bir zaman fütüristlerle birleşmiş ve bütün ileri akımların bu ad altında birleştirilmesini teklif etmişse de, Marinetti tarafından reddedilmiştir.

Fütürizmin doğuşu, kübizmin yayılmaya başladığı yıllara rastlar. Fütüristler, kübistlerin araştırmalarından faydalanmakla birlikte, resim alanında yeni buluşlara gitmişler ve dikkate değer eserler arasında o zaman başlıca fütürist ressamlar tarafından yapılmış eşzamanlık anlayışı içinde kübist tarza giden kompozisyonlar yer almıştır. Boccioni’nin “Elastiklik”, Severini’nin “Uzayda Küre Şeklinde Genişleme” tabloları bunlar arasındadır. Dünden esaslı surette ayrılmış, bugünü geçerek geleceği, onun dinamik varlığına ulaşmayı amaç edinmiş olan Fütürizm, plastik durgunluktan (statik teknik) bir başka duruma geçişi (dinamik teknik) sembolleştirmiştir. Çoğunlukla hareketli konular seçilmiş, dansözler, karnaval sahneleri, fabrika, motor, son hızla giden otomobil, uçak, mekanik araçlar gibi boşluk içinde yer değiştiren, değişen temalar üstün tutulmuştur. 1914 - 1918 Dünya Harbi ile Fütürizm hızını kaybetmiş, fakat Marinetti prensiplerinden geri dönmemiştir.

Kübizm

Kübizm, 20. yüzyıl başındaki temsile dayalı sanat anlayışından saparak devrim yapan Fransız sanat akımıdır. Pablo Picasso ve Georges Braque, nesne yüzeylerinin ardına bakarak konuyu aynı anda değişik açılardan sunabilecek geometrik şekilleri vurgulamışlardır.

Kübizm adı, Georges Braque’ın bir tablosunu gören Matisse’in bu tablo için «küçük küpler» sözünü kullanmasıyla ortaya çıkmıştır. Bir yanılgı sonucu yeni resme uygulanan bu deyim, Picasso ve Georges Braque’ın o tarihlerde birbirine pek benzeyen ilk kübist eserleri konusunda bir fikir verebilir. Her ikisi de hacimlerin iç içe geçtiği portreler, manzaralar, natürmortlar çizmekteydi. Onlar iki boyutlu (en ve boy) olan tuvalin yüzüne doğada üç boyutlu (en, boy, derinlik) olan nesneleri çizebilmenin çarelerini araştırıyorlardı. Bu, yeni bir sorun değildi; bütün resim sanatının sorunuydu; ama o zamana kadar, derinlik izlenimi perspektif aracılığıyla verilebiliyordu. Picasso ile Braque, her şeyden önce bir tablonun ne olduğunu unutturan bu çözüm yolunu bir yana bıraktılar: tablo, aslında dümdüz bir yüzeydir. Braque ile Picasso, biçimleri tuvalin üzerine kademeli sıralayarak üst üste yerleştirdiler. Zaten onların niyeti, gerçeği gördüğümüz gibi değil, olduğu gibi göstermekti: yerimizi değiştirmeden bir nesneye baktığımız zaman onun sadece bir kısmını, bir köşesini veya bir yüzünü görürüz. Kübistler ise nesneleri, sanki çevresinde dolaşıyorlarmış gibi, birkaç bakış açısından, cepheden, yandan, üstten, alttan bakarak aynı imge üzerinde göstereceklerdir. Aynı şekilde, bir yüzü hem yandan, hem de iki gözü görülecek biçimde (karmaşık görüntü) vereceklerdir. 1911′e doğru Braque ve Picasso için, nesneleri kat kat açıp saydam küçük yüzeylere bölmek, kenar çizgilerini kırmak, gerçek bir oyun haline geldi; o kadar ki, neyin resmini yaptıklarını anlamak giderek zorlaştı. İki ressam o sıralarda Avrupa’nın başka merkezlerinde doğmakta olan soyut sanata çok yaklaşmış bulunuyordu.

Ekspresyonizm (Dışavurumculuk)

Dışavurumculuk (Ekspresyonizm), doğanın olduğu gibi temsili yerine duyguların ve iç dünyanın ön plana çıkarıldığı 20. yüzyıl Avrupa sanat akımıdır. Bozulmuş çizgi ve şekiller, abartı renkleri ile duygusal bir iz bırakmayı hedefler. Vincent van Gogh bu hareketin öncüsü kabul edilir.

Ekspresyonist bir sanat eserini yorumlarken çizgilerin, renklerin kullanımına dikkat edilmelidir. Sivri keskin çizgiler, kırmızı ve tonları öfkeyi ön plana çıkarırken, dairesel oluşumlar, mavi ve tonları daha çok sakinliği vurgular.

Realizm (Gerçekçilik)

Gerçekçilik (realizm), bir estetik ve edebi kavram olarak 19. yüzyıl ortalarında Fransa’da ortaya çıkmıştır. Nasıl ki romantizm klasizme bir başkaldırı niteliğinde ise gerçekçilik yani realizm, hem klasizme hem de romantizme bir başkaldırıdır. Amaç, sanatı klasik ve romantik akımların yapaylığından kurtarmak, çağdaş eserler üretmek ve konularını öncelikle yüksek sınıflar ve temalarla ilgili değil, toplumsal sınıflar ve temalar arasından seçmekti. Realizmin amacı, günlük yaşamın önyargısız, bilimsel bir tutumla incelenmesi ve edebi eserlerin bir bilim adamının klinik bulgularına benzer nesnel bir bakış açısıyla ortaya konmasıdır. Örneğin, realizmin iki güçlü temsilcisi Gustave Flaubert’in Madame Bovary adlı romanı ile Emile Zola’nın Nana adlı romanında cinsellik ve şiddet edebi bir mikroskop altında incelenerek olanca çıplaklığıyla ortaya konulmuştur. Realizm felsefesinin altında güçlü bir felsefi belirlenimcilik yatar. Fransız edebiyatında Flaubert ile Zola’nın yanısıra Honore de Balzac, Stendhal, Rusya’da Lev Tolstoy, İvan Sergeyeviç Turgenyev, Fyodor Dostoyevski, İngiltere’de Charles Dickens ve Anthony Trollope, Amerika’da Theodore Dreiser, İrlanda’da James Joyce realizmin önemli temsilcileridir. Realizm, 20. yüzyıl romanının gelişimini de önemli ölçüde etkilemiştir.

Empresyonizm (izlenimcilik)

Empresyonizm (izlenimcilik), 19. yüzyılda Fransa’da ortaya çıkmış ve bütün sanat dallarını etkilemiştir bir akımdır. Özellikle doğadaki dış unsurların kişinin kendi içerisinde birtakım izlenim, duygusal iz bırakmasını savunan sanat ve edebiyat akımıdır. Bu akım içerisinde yer alan sanatçılar, doğayı, çevreyi olduğu gibi değil, dış unsurların görünüşünü değiştirmeden, kendi izlenimleri yardımıyla olmasını tasarladıkları bir biçimde yansıtmaya çalışmışlardır.

Resimde izlenimcilik, özellikle ışık ve renkten kaynaklanan görsel izlenimlerin tanımlanmasına adanmış olduğu söylenebilir. Bu akımı takip edenler tarafından, resmedilen nesne veya olaydan çok günün belirli bir zamanı, belirli bir ışıkta sanatçı üzerindeki izlenimlere önem verildi. Akımın öncüleri Claude Monet ve Camille Pissarro olarak kabul edilir. Onlara göre sanatçı doğrudan doğruya, gerçeği değil de gördüklerinin kendisinde uyandırdığı duygu ve düşünceleri esas almalıdır. Varlığın gerçekçiliği ve nesnelliği ikinci plana atılarak, kişisel yorum ön plana çıkarılmıştır. İzlenimcilikte, yorumlar ve izlenimler, sanatçıdan sanatçıya değişeceği ve her sanatçı, eserinde kendinde oluşan duyguyu ve izlenimi anlatacağı için, meydana getirilen edebî eser, yazarın veya şairin kişiliğine dair izler taşıyacaktır.

Post Empresyonizm (Ard izlenimcilik)

Ard İzlenimcilik, (Post empresyonizm), empresyonizm’e atıfta bulunan bir resim akımıdır.

Fransa’da, İzlenimciliğin kurallarına tepki olarak 19. yüzyılın sonlarına doğru doğdu. Ard İzlenimciliğin temsilcileri olan sanatçılar, sanat yaşamlarına izlenimcilikle başlamışlardır. Ancak bu izlenimcilik akımının kimi sınırlamalarını aşmak ve resimlerine kendi kişiselliklerini katmak istiyorlardı.

Zamanla kişisel anlatım resimlerine yansıdı. İzlenimciliğin canlı ve parlak renkleri yanında, gelenekselin dışına çıkan konu anlayışı da bu sanatçıları etkilemeyi sürdürdü.

Ard İzlenimcilik daha sonra yerini Fovizm ve Kübizm’e bırakarak bu yeni akımlara da öncülük etmiştir.

kaynak